"Θα βάλεις καν τίτλο;" Δεν νομίζω.




"Γιατί δεν γράφεις πια στο blog;"
Γιατί, ξέρω γω, τελειώσαν τα θέματα.
"Αυτό είναι; Σίγουρα;"
Όχι.
"Τότε τι;"
Δεν σου λέω γιατί πας και τα λες.
"Μα προκύπτουν συνέχεια θέματα, έγινε συναυλία για την Ηριάννα και είχε 30.000 κόσ"
Δεν πήγα.
"Η Καταλονία θέλει να γίνει καταλανική"
Μαγκιά της. Να γίνει.
"Ο Παναθηναϊκός διαλύεται"
Μισό να ψάξω τις τσέπες μου να δω τι ψιλά έχω.
Μπογδάνος ακούγεται ότι θα πάει στο Θέμα Fm του Αναστασιάδη. Δεν μπορεί να μην έχεις κάτι να πεις για αυτό"
Καλά να είναι το φαλακρό υπόθετο.
"Ρε δεν σε αναγνωρίζω. Ο αναγνώστης περιμένει ανάρτηση"
Να ξαναδιαβάσει τις παλιές. Δεν τις έχει καταλάβει καλά.
"Α, και ελιτιστής"
Από πάντα. Όλες οι άλλες φρυγανιές είναι απομιμήσεις.
"Αχά! Έκανες καμένο αστειάκι, επανέρχεσαι"
Όχι, τυχαίο ήταν, μου ξέφυγε, συγγνώμη.
"Δεν σου έχω πει να μη ζητάς συγγνώμη;"
Συγγνώμη.
"..."
Κιόλας παραιτείσαι; Κρίμα, σε λίγο θα έβγαινε κείμενο μεγέθους ανάρτησης.
"Το ξέρεις ότι αυτό είναι φτωχή απομίμηση ανάρτησης έτσι;"
Το ξέρεις ότι εσύ είσαι φτωχή απομίμηση φωνής συνείδησης έτσι;
"Ρε συγκεντρώσου, θα έχουν βαρεθεί όσοι ήρωες έχουν καν φτάσει μέχρι εδώ"
Να σταματήσουν να διαβάζουν.
"Αχ, μου λείπουν οι παλιές αναρτήσεις σου, γεμάτες σφρίγος και παλμό και"
Για φτωχή απομίμηση, είσαι μια χαρά κόλακας
"Μαζί με τη φράση με το καμένο αστειάκι, έχεις γράψει τη λέξη απομίμηση τέσσερις φορές"
Και μια που την έγραψες εσύ μόλις πέντε. Τι να κάνω εγώ τώρα;
"ΝΑ ΣΤΡΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΝΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ"
Μη φωνάζεις. Δεν παίζει.
"Θα ποστάρω αυτό τον παρανοϊκό διάλογο για ανάρτηση, στο λέω"
Όχι, εγώ θα τον ποστάρω, εσύ είσαι άυλος, τι να ποστάρεις καημένε;
"Και τι νομίζεις ότι θα κερδίσεις;"
55 views και 55 μούτζες.
"Άσε τα καυστικά σχόλια"
Τα αφήνω.
"Αλήθεια θα ρίξεις τόσο το επίπεδο του blog βαφτίζοντας ανάρτηση...ΑΥΤΟ;"
Σιγά το επίπεδο.
"Κάποτε σε διαβάζανε πολλοί"


Κάποτε ήμουνα πουλί και μ' αγαπόυσανε πολύ



"Δεν την παλεύεις μία έτσι;"
Ξεκάθαρα όχι.
"Γιατί;"
Ξέρεις.
"Ξέρω"
Ε τότε;
"Καλά. Ηττήθηκα"
Όχι, δεν θα γλιτώσεις έτσι απλά. Πες το μόνος σου
"Για νέες ήττες, για νέες συντριβές"
Έτσι μπράβο.


Στο 2:10, αναγνώστη


Υ.Γ. Ακριβώς δίπλα, έχει τις δέκα πιο πολυδιαβασμένες αναρτήσεις του μήνα και άλλες δέκα διαχρονικά. Κάνε σου τη χάρη, αναγνώστη, και διάβασέ τις πριν ξεσπάσεις στα σχόλια για αυτή που μόλις διάβασες. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχναι δικαιούνται ένα ολίσθημα. Εγώ που ΔΕΝ είμαι μεγάλος καλλιτέχνης, δύο. 

Χαμένες ευκαιρίες



Η νεοφιλελού και υποψήφια με τη "Δημιουργία Ξανά" του Τζήμερου ξαναχτύπησε με μια ανάρτηση στα σόσιαλ μύδια, όπου περιγράφει με τα ωραιότερα χρώματα τι ευτυχισμένοι που θα ήμασταν εδώ στο νότιο άκρο της Βαλκανικής Χερσονήσου αν ο Κόκκινος Στρατός δεν είχε κατατροπώσει τους Ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Διάβασε και θαύμασε και φρίξε, αναγνώστη.


Πάμε μαζί να δούμε και άλλα ατυχή περιστατικά της Ιστορίας, αναγνώστη:

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν είχαν κατέλθει στην Ελλάδα οι Αχαιοί, οι Ίωνες και οι Αιολείς, μη σου πω για τους Δωριείς που ήρθαν και αργότερα".
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: Θα ζούσαμε ακόμα ανέμελοι στα Αρκαδικά βουνά, ως απόγονοι των Πελασγών. Θα κάναμε αγώνες Κοινοπολιτείας με τα ξαδέρφια μας, τους Λέλεγες και τους Κάρες. Θα πηγαίναμε διακοπές στην Κρήτη και θα παίζαμε Survivor Ταυροκαθάψια με τους bro τους Μινωίτες. Θα ζούσαμε ευτυχισμένοι με τα χάλκινα και ορειχάλκινα όπλα μας να μας αρκούν. Δεν θα υπήρχε Τρωικός Πόλεμος και Περσικοί Πόλεμοι και Χρυσοί Αιώνες και όλες αυτές οι αηδίες. Θα ήμασταν αγράμματοι, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Ακόμα και τις προβιές μας θα φορούσαμε περήφανα μπάρμπα.


- "Σκεφτήκατε πως θα ήμασταν σήμερα αν δεν μας είχαν κατακτήσει οι Ρωμαίοι;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: μας καταπίεσαν απίστευτα αυτοί οι ...ώπα, τώρα που το σκέφτομαι ήταν οι φιλελέδες μένουμε Ευρώπη της εποχής. Στυγνοί γραφειοκράτες και άριστοι τεχνοκράτες, τα έσπαγαν οι Ρωμαίοι! Κι αν δεν ανέπτυξαν καθόλου τη φιλοσοφική σκέψη και έκαναν ελάχιστα πράγματα για την αρχαία τραγωδία και την Ποίηση και όλα αυτά τα περιττά, και τι έγινε; Μας έδωσαν δρόμους, μας έδωσαν υδραγωγεία, μας έδωσαν τάξη και ασφάλεια. Τα έχουν πει και οι Monty οι Python.

Αχάριστοι Επαναστάται


Θα ήμασταν χωρίς δρόμους, καθαροί, νοικοκυρεμένοι, και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια. Και δεν θα είχαμε και τη Ρωμαϊκή Αγορά ανάμεσα στα αρχαία μας, μπάρμπα. 

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν γινόταν η επανάσταση του 1821;"
Δεν το σκεφτήκαμε μπάρμπα, αλλά επειδή μας τα έχετε πρήξει θα το σκεφτούμε τώρα: ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΩ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΟΛΟΥΣ ΛΑΦΑΖΑΝΟΑΝΤΑΡΣΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΚΟΨΑΝ ΒΙΑΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΡΜΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. Δημοψήφισμα κάνανε ρε, στημένο, το καταλαβαίνεις μπάρμπα; Χωρίς ουσιαστικό ερώτημα! Η παραμονή στο σκληρό πυρήνα της τουρκικής Λίρας ήταν επιβεβλημένη! Αν φεύγαμε εμείς θα κατέρρεε το οικοδόμημα - που κατέρρευσε! 90 χρόνια μετά, αλλά κατέρρευσε. Και αυτά τα 90 χρόνια ποιος ήταν ο Μεγάλος Ασθενής παρακαλώ; Η πολυαγαπημένη μας Οθωμανική Αυτοκρατορία! Δεν αντέχω άλλο μπάρμπα, με έχουν πιάσει τα κλάματα, χτυπιέμαι, ματώνω τα μάγουλά μου με νυχιές από την αδικία! Βρε ΔΝΤ φέραμε, τον Ιμπραήμ από την Αίγυπτο, βρε τον ανθό της Τουρκικής νεολαίας χάσαμε στα Δερβενάκια, και στις Τρίπολες και στα Λεβίδια, εκεί αυτοί, να ελευθερωθούν! Από τι να ελευθερωθείτε ρε κατσικοκλέφτες; Όπως λέει και ο φίλος μου ο Τσίλι, "τώρα θα ήμασταν επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας των 150 και βάλε εκατομμυρίων, θα ήμασταν δίγλωσσοι και μάλλον μουσουλμάνοι με 4 γυναίκες χαρέμι έκαστος, θα είχαμε σιδηροδρόμους και υψηλή ζαχαροπλαστική και μαγειρική." Και προεδράρα τον Ερντογαν που τη ματώνει τη φανέλα χωρίς να νοιάζεται για λαϊκές αντιδράσεις και αηδίες. Δεν θα τρώγαμε γουρούνια αλλά θα ήμασταν πεντακάθαροι, νοικοκυρεμένοι και κυρίως, δεν θα είχαμε 3,5 μνημόνια.
Μέχρι και το μισοφέγγαρο συνηθίζεται, μπάρμπα. Είναι και κόκκινο που σου αρέσει. Άντε.

- "Σκεφτήκατε τι θα είχαμε σήμερα αν δεν έπεφτε η Χούντα το 1974;"
Κι έλεγα, δεν θα το πει; Δεν θα την πατήσει την πεπονόφλουδα; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΠΑΡΜΠΑ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΤΖΗΜΕΡΙΚΙΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ; Τι ωραία εποχή η Επταετία μας! Τα κομμούνια αυτοεξόριστα στο εξωτερικό ή σταλμένα στα ξερονήσια, οι φοιτητές διαβάζανε (όπως και ο Χριστόδουλος) και δεν συνδικαλίζονταν, με τις πόρτες ανοιχτές κοιμόμασταν, δρόμοι φτιάχτηκαν, ρώτα οποιονδήποτε ταρίφα και θα στα πει, εμένα βρήκες μπάρμπα; Τους ημέτερους τους βολέψαμε, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο οργίασε, τόσες επενδύσεις που το σκέφτομαι και υγραίνομαι, τόσο τσιμέντο που το Ντουμπάι ωχριά μπροστά μας, τι περιβαλλοντικές και εργατικές νομοθεσίες και βλακείες, όλα μπροστά μας ήταν, έτσι , να , να απλώσεις το χέρι να κλέψεις όσα θες, τι υ-πε-ρο-χα χρόνια! Και μου λες εμένα μπάρμπα για Πολυτεχνεία και εξεγέρσεις και κουραφέξαλα. Και για δημοκρατικά δικαιώματα. ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΠΑΡΜΠΑ ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΤΕ 62,5% ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ; ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΙΡΝΩ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΤΖΗΜΕΡΟ ΕΝΑ ΦΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΩ "ΠΡΟΕΔΡΕ, ΨΑΞΕ, ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΨΗΦΟΥΣ ΕΣΤΩ, ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ". 
Με σύγχυσες, μπάρμπα. Καθαροί, νοικοκυρεμένοι, χωρίς 3,5 μνημόνια και ελληνοχριστιανοί ρε μπάρμπα! Αμάν!

Υ.Γ. Φιλελέδες: Δεν την παλεύετε μία, έτσι; 





Ατυχείς συναντήσεις



Έγραψε λοιπόν ο Συγγραφέας ένα στάτους στο φεισμπουκ, αναγνώστη, με το οποίο κατακεραύνωσε έναν ατυχή "τυπάκο με αντιεξουσιαστική εμφάνιση",   ο οποίος τόλμησε να αντιμιλήσει στον Συγγραφέα στα Μαρμαρένια Αλώνια της Σόλωνος. Ο Συγγραφέας δεν μάσησε όμως, του υπέδειξε ότι αυτός σύχναζε στα Εξάρχεια προτού το μειράκιο αντίπαλός του γεννηθεί και τον προέτρεψε να "του κλάσει τα αρχίδια". Αλλά να μη στα λέω εγώ, διάβασε μόνος σου και θαύμασε:

"Προ ολίγου στην οδό Σόλωνος, τυπάκος με αντιεξουσιαστική εμφάνιση, ο οποίος δεν ήξερε το όνομα μου και με αποκαλούσε "δημοσιογράφο", με προειδοποίησε να μην ξαναπατήσω στα Εξάρχεια. Προφανώς τον προέτρεψα να μου κλάσει τα αρχίδια (πρώτη φορά γράφω αυτή τη λέξη στο μπλογκ, αναγνώστη, μετά από 123 αναρτήσεις, είδες για να είσαι άνθρωπος του πνεύματος ΚΑΙ σκληρός motherfucker ταυτόχρονα, μιλάς και γράφεις όπως δεν τολμούν οι ψοφοδεείς μπλόγκερ), τον πληροφόρησα ότι στα Εξάρχεια σύχναζα προτού ο ίδιος γεννηθεί και τον κάλεσα να με πλησιάσει και να επαναλάβει ό,τι μου είπε από απόσταση αναπνοής. Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου".

Ανατριχίλα.

Σκέφτηκα λοιπόν, αναγνώστη, διάφορες περιστάσεις στην Παγκόσμια Ιστορία όπου θα μπορούσε να αναπαραχθεί αυτή η Σύγκρουση του Καλού με το Κακό, του Γνώστη με τον Αμύητο, του Σοφού με τον Αδαή. Μπορείς να προσθέσεις παρόμοια περιστατικά στα σχόλια, φυσικά:

- Προ ολίγου περπάταγα στη Μόρντορ και έρχεται ένας δαίμονας με εμφάνιση ματιού και μου λέει "σε έχω δει στη γυάλινη σφαίρα μου, μην ξαναπερπατήσεις δώθε από τη Μίνας Τίριθ". Προφανώς του απάντησα "Ίσα ρε Σόρον, τσιράκι του Μόργκοθ, εγώ περιπλανιόμουν σε όλη τη Μέση Γη από τότε που είχες σώμα ακόμα. Θα μου κλάσεις μια μάντρα". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.



Που πας ρε γατάκι; 

- Προ ολίγου περπάταγα στην Κόλαση (του Δάντη) κι έρχεται ένας τυπάκος με εμφάνιση ποιητή και με προειδοποίησε να μην ξαναπατήσω εκεί γιατί την έγραψε αυτός, λέει. Προφανώς του είπα "Ίσα ρε Αλιγκέρι, σκατόφλωρε Φλωρεντινέ, όταν εγώ έκανα μπάρμπεκιου στην Κόλαση εσύ δεν είχες γεννηθεί ακόμα. Πάρε φόρα κι έλα με την όπισθεν". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περιδιάβαινα ανέμελος στο Νταχάου, μέχρι που εμφανίστηκε ένας υστερικός τυπάκος με χάλια κούρεμα και μισό μουστάκι και άρχισε να ωρύεται ότι δικιά του ιδέα ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ράους και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Προφανώς του απάντησα "Μικρέ Αυστριακέ δικτάτορα, άραξε την πέτσα σου. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι γέννημα του Νεωτερισμού και εφαρμόστηκαν πρώτη φορά στην Κούβα από τους Ισπανούς το 1895, και αμέσως μετά από τους Άγγλους στον πόλεμο των Μπόερς στη Ν. Αφρική. Ιδέα της αστικής δημοκρατίας είναι λοιπόν και σε έχω γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περπάταγα Βόρεια του Τείχους και σκάει ένα τυπάκι με μπλε μάτια και μου λέει ότι είναι ο Βασιλιάς της Νύχτας και να σηκωθώ να φύγω και τέτοια. Προφανώς του απάντησα "Σιγά μην είσαι και η Βασίλισσα της Νύχτας που ντύνονται τα κοριτσάκια στα παιδικά αποκριάτικα πάρτυ, μωρή λουλού. ΕΓΩ έφτιαξα το Τείχος, πέτρα πέτρα, κι όποτε μου γουστάρει θα περπατάω και πέρα από αυτό. Πρόσεξε μην σκίσεις κανένα καλσόν". Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

- Προ ολίγου περπάταγα στις Άλπεις και σκάει ένας μελαμψός με κάτι ελέφαντες και αρχίζει να γκρινιάζει ότι δεν χωράει να περάσει το ζωντανό, είναι που είναι στενά, να και οι άσχετοι ορειβάτες μέσα στη μέση του δρόμου. Προφανώς του απάντησα "Έλα ρε Αννίβα τώρα, μέσα στη γκρίνια μια ζωή, εγώ σου φταίω που κουβάλησες ελέφαντες στα χιόνια, ξεκόλλα το κεφάλι σου. Θα περπατάω όπου θέλω και εις τους όρχεις μου" Προφανώς απομακρύνθηκε με ταχύ βήμα (αυτός, ο ελέφαντας λίγο πιο σιγά) αφού με απείλησε ότι θα θυμάται τη φάτσα μου.

Έχω σκεφτεί και άλλες 2-3 παραλλαγές αλλά νομίζω το έπιασες το νόημα, αναγνώστη. Να εύχεσαι μόνο να μη βρεθείς στο δρόμο αυτού του Σκληρού Άντρα και σε κατατροπώσει με την ευφράδειά του. Το νου σου.

Υ.Γ. Η καλύτερη παραλία του κόσμου δυτικά του Ναυπλίου και ανατολικά της Σικελίας, η Ζαχάρω, έχει την τιμή να δονείται στους μουσικούς ρυθμούς που εγώ της υπαγορεύω κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Απέχει 2,5 ώρες από την Αθήνα με αυτοκίνητο και 3 με ΚΤΕΛ. Ψήσου. 





Ο Έντι και ο Κρις



Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι ΕΙΜΑΙ προκατειλημμένος. Εδώ έχω ονομάσει το αμάξι μου Eddie, δηλαδή κάπου έλεος. (Έλεος ΚΑΙ γιατί βγάζω όνομα σε αυτοκίνητο, και γιατί αυτό το όνομα είναι Eddie, λες και είμαι 16χρονο που ανακαλύπτει πρώτη φορά τους Pearl Jam. Άλλο το ότι ήμουν όντως 16 όταν τους ανακάλυψα και δεν συνήλθα ποτέ έκτοτε). Αφού ξεκαθαρίσαμε αυτό το βασικό στοιχείο αναγνώστη, δηλαδή την απροκάλυπτη και βαθιά ροπή μου να βλέπω τα πράγματα γύρω από τον Eddie μέσα από έναν υπερβολικά θετικά παραμορφωμένο (και όχι rearview - see what I did there?) καθρέφτη, πάμε παρακάτω.

Και το παρακάτω είναι παραπάνω όπως κοιτάς τον χάρτη, μαλλον όπως σε κοιτάει αυτός, δηλαδή δεξιά και παραπάνω, κάτι σαν τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2012, όσο πιο δεξιά τόσο πιο παραπάνω, μέχρι που κυβέρνησε, μπράβο ΣΥΡΙΖΑ, χέσε μας λίγο τώρα γιατί έχουμε να ασχοληθούμε με σοβαρά πράγματα και όχι με εσένα, δεξιά και παραπάνω λοιπόν από το κέντρο του κόσμου, τη Ζαχάρω, απλώνεται η Φλωρεντία, Firenze κατά τους αδαείς κατοίκους της, που επιμένουν να μιλάνε μια πλαστή,φτιαχτή, γλώσσα όπως είναι η ιταλική και όχι τη μητέρα και τον πατέρα και τον θείο όλων των γλωσσών, αυτή η οποία είναι η μοναδική που έχει λέξη για το φιλότιμο, κατάλαβες ποια γλώσσα εννοώ αναγνώστη, όλοι έχουμε δει Λιακόπουλο κι ας μην το παραδεχόμαστε ούτε στους εαυτούς μας. Η Φλωρεντία, που λες, είχε τους Μεδίκους, έχει τον Άρνο, έχει τουρισμό και έχει και το Firenze Rocks, ένα φεστιβαλάκι της πλάκας εκεί πέρα μωρέ, που φέτος φιλοξένησε τους Aerosmith, τους Placebo, τους System Of A Down, και τον Eddie τον Vedder (βλέπε αρχή ανάρτησης, αναγνώστη, αν και δεν είμαστε τόσο μακριά από την αρχή, αν δεν θυμάσαι πως ξεκίνησε η ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ κλείσε το λαπτποπ, το τάμπλετ, το κινητό, τους New York Times, από όπου κι αν με διαβάζεις τέλος πάντων κλείσε το και πήγαινε να δεις ένα γιατρό για το Αλντσχάιμερ πριν ξεχάσεις που είναι η πόρτα του σπιτιού σου και δεν μπορείς να βγεις, καψερέ, μόνο τα κόκαλά σου θα βρουν, σαν τον Κρις τον Κορνελ και τον Τσέστερ τον Μπενιγκτον θα πας, σαν το σκυλί στο αμπέλι).

Φτάνω στο θέμα, αναγνώστη, μη γκρινιάζεις, αφού πάντα πλατιάζω, πόσο μάλλον τώρα που είμαι Ζαχάρω και κάποιος καλός γείτονας έχει βάλει στη διαπασών δημοτικά έτσι, γιατί μπορεί, και με αποσυντονίζει υπερβολικά, αλλά θα το παλέψω, δε θα με νικήσει, ρε φίλε τι σόλο κλαρίνο είναι αυτό, παπάδες φυσάει ο άνθρωπος, απίστευτο, τι λέγαμε; Α ναι, για το Firenze Rocks και την 24η Ιουνίου 2017 όπου τραγούδαγε ο Vedder ενώ στις 18 Μάη είχε αποχαιρετήσει τα εγκόσμια το φιλαράκι του ο Κρις ο Κορνέλ, οπότε μια φόρτιση όσο να πεις την είχε (ο Εντι εννοώ, ο Κορνέλ δεν φορτιζόταν πλέον ακόμα και με πυλώνα της ΔΕΗ να τον συνέδεες). Και τραγουδάει το Black. Και γίνεται αυτό:


Δώσε βάση, αναγνώστη, όλη η υπόλοιπη
ανάρτηση βασίζεται στη θέαση του βίντεο.

Βαθιά ανάσα. Αλλαγή ύφους ανάρτησης. Πάμε.

Ξέχνα τον προβοκατόρικο τίτλο. Ξέχνα τις προκαταλήψεις σου περί εμπορικής εκμετάλλευσης του Θανάτου (κι εγώ είμαι δύσπιστος γενικά σχετικά με τέτοια πράγματα ΔΗΜΟΣΙΑ, αναγνώστη). Σκέψου μόνο ότι ένας τύπος που μέχρι τα 26 του δούλευε υπάλληλος σε βενζινάδικο και έκανε σερφ έστειλε ένα ντέμο σε κάτι άλλους τύπους λίγο πιο βόρεια που έψαχναν τραγουδιστή για τη μπάντα τους μετά το θάνατο του προηγούμενου τραγουδιστή από υπερβολική δόση, βρέθηκε σε ένα στούντιο. Και είδε τον Κορνελ να παιδεύεται με το Hunger Strike . Και πήγε στο μικρόφωνο και τραγούδησε τις δεύτερες, που ταλαιπωρούσαν τον "μεγάλο του αδελφό", όπως αποκάλεσε τον Κορνέλ πρόσφατα. Και αυτή ήταν η πρώτη φορά που άκουσε τη φωνή του ηχογραφημένη, σε βινύλιο. Και σήμερα, 26 χρόνια μετά (μια ζωή 52 χρόνων κομμένη ακριβώς στη μέση, από το βενζινάδικο στα γεμάτα στάδια), ο μεγάλος αδελφός πεθαίνει.



Τα αδέρφια.

Και ο μικρός αδελφός τραγουδάει ένα ερωτικό κομμάτι αλλά πιο σπαραχτικά από κάθε άλλη φορά. Προσθέτει στο τέλος αυτό το ανατριχιαστικό "come back , get back ", βουρκώνει -δεν κλαίει, είπαμε, προβοκατόρικος τίτλος-, ιδρώνει στο λαιμό του (!!!), αλλά για εμένα η πιο σημαντική στιγμή του βίντεο είναι στο 3:28 . Εκεί που τραγουδάει τον στίχο " All that I am" και φτύνει. Δες το αναγνώστη. Φτύνει μια τεράστια και επική ροχάλα. Είναι το "άντε γαμήσου" του Βέντερ στη ζωή, στο θάνατο, στον Κορνέλ που έφυγε, στον εαυτό του που είναι ακόμα εδώ, στο στίχο "όλα όσα είμαι", στο λαιβ, στη Φλωρεντία, στους τύπους από κάτω που έδωσαν 250 ευρώ, είναι η κορυφαία υπαρξιακή στιγμή του ανθρώπου, του φίλου, του μικρού αδερφού; 

Ή μπορεί απλώς να είχε σάλιο στο στόμα του και να ήθελε να το φτύσει.
Είπαμε, αναγνώστη, είμαι fan boy.


Υ.Γ.1 Σε ευχαριστώ που με παρακίνησες να γράψω αυτή την ανάρτηση. Πάντα Εσύ. Μόνο Εσύ.
Υ.Γ.2 Τι φοβερή εκτέλεση... 

New Year's Resolutions



Γιατί να σε ενδιαφέρουν, αναγνώστη, οι αποφάσεις μου για τη νέα χρονιά; Γιατί είναι πανανθρώπινες, συμπαντικές και καθολικές, να γιατί. Μπορείς δηλαδή να τις υιοθετήσεις κι εσύ, και να μου γράψεις με σχόλιο τον Δεκέμβρη του 2017 πως τα πήγες. Ξεκινάω:

1) Να παχύνω: Κάθε χρόνο λέω ότι θα αδυνατίσω και δεν μου κάθεται. Αν όμως αποφασίσω το ανάποδο, με την παροιμιώδη μου ανικανότητα να ωθήσω τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση, τελικά θα αδυνατίσω. Όπερ έδει δείξαι.

2) Να κόψω τις ώρες που δεν καπνίζω. Σίγουρα καπνίζω πολύ, να, μέχρι να τελειώσω αυτή την ανάρτηση θα έχω κάνει 2-3 τσιγάρα, αλλά μπορώ και καλύτερα. Καλύτερα για τον ψιλικατζή της γειτονιάς δηλαδή, και χειρότερα για την υγεία μου και την τσέπη μου. Αλλά μια ζωή την έχουμε, σωστά; Τι κι αν μειωθεί η διάρκειά της λόγω τσιγάρου, who wants to live forever εξάλλου που έλεγε και ο μακαρίτης ο Mercury, ο οποίος κύριος, το είπε και το έκανε.

3) Να μην υποβάλλω τον εαυτό μου στο μαρτύριο να βλέπει τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό αλλά και να μη χάσω παιχνίδι του μπασκετικού. Νομίζω είναι σαφές, δεν χρειάζεται εξήγηση.

4)  Να πάω επιτέλους στη Σκόπελο. Εντάξει, αυτό δεν είναι και τόσο πανανθρώπινο, αλλά ήθελα να το γράψω γιατί το προσπαθώ από τον Ιούλιο και δεν τα έχω καταφέρει ακόμα. Τόσους μήνες θα μπορούσα να έχω φτάσει στη Γη του Πυρός. Περπατώντας.

Μισό να βάλω μια φωτογραφία.



(Δεν είμαστε με τις αποφάσεις για τη νέα χρονιά, 
όλη η ανάρτηση είναι ένα ψέμα. Α, 5) Να κόψω τα ψέματα)


6) Να μην παντρευτώ. Το έχω αποφύγει με επιτυχία τόσα χρόνια τώρα, παρά τις δεκάδες προτάσεις γάμου που μου έχουν γίνει. Γιατί να χαλάσει αυτό το σερί; (Απαραίτητη διευκρίνηση: Τι θεωρεί ο Σπόρος πρόταση γάμου; Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Το "πάμε να φάμε στο τάδε μαγαζί, άκουσα ότι έχει πολύ ωραία κουζίνα". Κουζίνα, άρα οικιακή συσκευή, άρα ανοίγουμε σπιτικό, άρα θέλεις να παντρευτούμε. Τι, όχι; Κλείνει η παρένθεση).


7) Να ποτίζω τον βασιλικό μου. Γιατί κοντά σε αυτόν ποτίζεται και η γλάστρα.

8) Να σταματήσω να ακούω σε repeat το Sleepwaking Man στο αυτοκίνητο. Εντάξει,ήρθε ο Sivert, τραγούδησε, ήταν και το Ηρώδειο, ήταν και ο κόσμος που γούσταρε πάρα πολύ,  Ήσουν εκεί δίπλα μου, ήταν μαγικά και πανέμορφα και υπέροχα αλλά πέρασαν τόσοι μήνες. Εδώ είδα επιτέλους live τους Dropkick Murphys το 2016, ποιος Hoyem τώρα; Να αναγνώστη, δες τι τραγουδάρα θα βάλω από κάτω τώρα για να σου αποδείξω ότι ξεπέρασα την εμμονή.



Ουπς

9) Να βγαίνω πιο συχνά στο μπαλκόνι μου που βλέπει προς τον Στρέφη και να φωνάζω με όλη τη δύναμη της φωνής μου "Λόφε δεν είσαι βουνό", κουνώντας παράλληλα απειλητικά τη γροθιά μου. Αν αυξήσω τη συχνότητα σε μία φορά την εβδομάδα από μία φορά το μήνα που είναι τώρα, ίσως οι γείτονες να σταματήσουν να καλούν αστυνομία, Πυροσβεστική και ψυχιάτρους.

10) Να αρχίσω να γράφω πάλι στο μπλογκ εκείνες τις μεγάλες, ζουμερές, χορταστικές αναρτήσεις του πρώτου καιρού, τύπου Ρώσικο Διήγημα, και να σταματήσω να ξεκινάω μια ανάρτηση με κέφι και ενθουσιασμό και στην πορεία να βαριέμαι να γράψω άλλα και να την σταματάω απότ






ΠΟΛΕΜΟΣ!




Θα γίνει πόλεμος λοιπόν. Έτσι αποφάσισε το ελληνικό facebook, επειδή δολοφονήθηκε ο Ρώσος πρέσβης στην Τουρκία. Όλα καλά, αν εξαιρέσεις τη μικρή λεπτομέρεια ότι ο πόλεμος έχει ξεκινήσει τουλάχιστον από το 2001 και τους Δίδυμους Πύργους. Αλλά έστω ότι ξεκινάει τώρα. Για να δούμε τι γίνεται στα υπόλοιπα μέτωπα αυτή την πρώτη μέρα του πολέμου:

- Στη Συρία, οι κυβερνητικές δυνάμεις με τη βοήθεια των Ρώσων ανακατέλαβαν το Χαλέπι, το οποίο κατείχε ο ISIS, τον οποίο βοηθάνε η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και μια μεγάλη χώρα πέραν του Ατλαντικού (Ναι, Καναδά, μη σφυρίζεις αδιάφορα, σε πιάσαμε!).

- Στο Βερολίνο, ένα φορτηγό έπεσε σε χριστουγεννιάτικη αγορά και σκότωσε 9 άτομα, ενώ τραυμάτισε 50. Είχε πολωνικές πινακίδες αλλά μάλλον δεν ήταν εκδίκηση για το σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ του 1939 και τον επακόλουθο διαμελισμό της Πολωνίας.

- Στο σημαντικότερο ίσως μέτωπο της ημέρας, τρία ιμπεριαλιστικά και επεκτατικά τρόλεϊ παραδόθηκαν στις φλόγες από τους Μαχητές της Ασφάλτου στην Πατησίων. Κίνηση που ανατρέπει σαφώς τα γεωπολιτικά δεδομένα στην ευρύτερη περιοχή και σπέρνει τον τρόμο στα στρατιωτικά επιτελεία των Μεγάλων Δυνάμεων. Επίσης κάνει ευτυχέστερους τους ταρίφες και συμβάλλει στη γυμναστική των λαϊκών μαζών μέσω του περπατήματος. Έτσι θα ανταποκριθούν με αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας στην επόμενη μέρα του πολέμου, δηλαδή αύριο, καθότι θα είναι λίγο πιο γυμνασμένες από το σημερινό περπάτημα.



" Έρχονται τρία τρόλεϊ, άναψε το φιτίλι μαν"


- Στην ίδια κομβική  για τις παγκόσμιες εξελίξεις μητρόπολη, κάποιοι ατρόμητοι Κομάντο των Σουπερ Μαρκετ έβαλαν χλωρίνη και υδροχλωρικό οξύ σε κοκα κόλες λάιτ και πουμαρό και θα τα ξαναβάλουν στα ράφια να πουληθούν. Παρόλο που η χρήση βιολογικών όπλων και δη σε άμαχο πληθυσμό  έχει απαγορευτεί από διεθνείς συνθήκες, οι καταστάσεις που ζούμε δικαιολογούν ακραία μέτρα. Κι αν κάποιος δεν διαβάζει ιντυμίντια ή ζουγκλα ή newsbeast ας πρόσεχε. ΠΟΛΕΜΟ ΕΧΟΥΜΕ ΛΕΜΕ.


- Σε ένα άλλο εξίσου σοβαρό επεισόδιο αυτής της πρώτης μέρας του πολέμου, ο Λιάγκας κάτι είπε στον Τζώννυ τον Βαβούρα και αυτό το κάτι στενοχώρησε πολύ τη Φαίη Σκορδά, δεν κατάλαβα ακριβώς τι παίχτηκε, πολύ brutal όλο αυτό, διαβάζουν και παιδιά το μπλογκ, το σταματάω εδώ.


Εγώ, επειδή δεν ήμουν μάχιμος όπως ο Κούλης αλλά μεγάλο βύσμα, έστω κι από σπόντα, περιμένω καρτερικά το φύλλο της επιστράτευσης να ξαναπάω Χανιά να σερβίρω γενναίους αεροπόρους που θα κάψουν κάποιες χιλιάδες ευρώ καύσιμα κάνοντας άσκοπους γύρους πάνω από το Αιγαίο. Αλλά όχι φακές, ποτέ φακές πριν την πτήση, γιατί τα αέρια μπορεί να προκαλέσουν ανάφλεξη. True story.

Υ.Γ. Αν όντως γίνει πόλεμος, θα εκπλαγώ τόσο που θα φάω το καπέλο μου ωσάν τον Ρόμπαξ. Ναι το καπέλο που πήρα στα γενέθλια του Off the Chain το Σάββατο. Εκεί να δείτε πόλεμος που έγινε.


Και θα είναι κρίμα γιατί είναι άψογο, αναγνώστη. 
Το καπέλο.



Θλιβεροί εορτασμοί


(ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ)


37 Χρόνια.
6 χρόνια στο δημοτικό, 6 στο γυμνάσιο-λύκειο, 7 στο πανεπιστήμιο, 3 στο μεταπτυχιακό, ένα στο στρατό, τα άλλα δεκατέσσερα που πήγανε;
18 Χρόνια στη γενέτειρα του Καρυωτάκη, γέννηση στη διπλανή πολυκατοικία από το σπίτι του, ευσεβείς πόθοι για μετενσάρκωση, ούτε καν , όχι μόνο επειδή δεν υφίσταται η μετενσάρκωση σαν έννοια, αλλά κι επειδή δεν φτάνω στο μικρό του δαχτυλάκι.
19 Χρόνια Αθήνα. Ξεπέρασε η "ζωή μου της Αθήνας" (Καρυωτάκης, βλέπε από πάνω), αυτή της επαρχίας. Και τι έγινε;
65 Μαθήματα στο Πολυτεχνείο. Ενδιαφέροντα τα 2 - οι 2 Πολεοδομίες.
8 Μαθήματα στο μεταπτυχιακό. Πιο ενδιαφέρον από όλα το ένατο, που απλά το παρακολούθησα, το "Αρχιτεκτονική και Ψυχανάλυση".
Δουλειές, από μηχανικού μέχρι τηλεφωνητή μέχρι dj. Ποτέ αρκετές, ποτέ μακροχρόνιες.
Φίλοι, καλοί, διαχρονικοί, πολλοί, παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Γνωστοί - πολύ παραπάνω από ότι θα έπρεπε.
Μουσική, ποίηση, λογοτεχνία - το "καταφύγιο που φθονούμε" (πάλι Καρυωτάκης). Το χέρι που σε τραβάει από το βυθό.


Κάπως έτσι.

Διακοπές, νησιά, παρέες, και η Ζαχάρω να παραμένει το ωραιότερο μέρος διακοπών. Φαντάσου.
5 Χρόνια θέατρο, παρατημένη η ενασχόληση τώρα πια στη σκόνη του χρόνου.
6 Χρόνια ανεργίας, το ένα πιο βαρύ από το άλλο. 
Πάντα στο παραλίγο, ποτέ στο ακριβώς. 
Πάντα στο περίπου, ποτέ στο κέντρο.
Και θα γίνει η ανάσυρση από το βυθό, αλλά η υγρασία θα έχει σκεβρώσει τα πάντα.


Πολύ αισιόδοξο, αναγνώστη

Μια γυναίκα. Εσύ. Και δεν ξέρω καν που είσαι. 
Διάολε.
Πόνος. Πολύς. Αμυγδαλίτιδα, το δόντι, οι σιελογόνοι αδένες, κάτι πάει στραβά και μου έχει κάνει το σαγόνι τούμπανο. Σιγά μην δεν.

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι γιορτάζουν τα γενέθλια τους.
Χρόνια μου πολλά. 

Υ.Γ. Τη διάβασες; Καλά να πάθεις, υπάρχουν άλλες 121 καλύτερες. 

Συντρόφισσσα Στικούδη στη Wild Wild West



Αναγνώστη, η ηθική και πολιτιστική κατάπτωση αυτής της χώρας δεν έχει τελειωμό. Μα είναι δυνατόν κάποτε στα πανηγύρια του Νομού Ηλείας να ακούγαμε την Έφη τη Θώδη (πριν γίνει πανελληνίως γνωστή και την μουρλάνετε τη γυναίκα, Αθηνέζοι) και τη Γωγώ την Τσάμπα και φέτος να έχουμε τον Στάθη τον Αγγελόπουλο; Πόσο πιο χαμηλά με Συριζα πια αυτή η χώρα; Σε λίγο θα μας φέρουν και τον Χατζηγιάννη με τόση στροφή στην ποιότητα να πούμε. Και δεν ήταν καν ο πατέρας, που τον γουστάρει και ο Τζιμάκος.



"Πάντως εγώ τον γουστάρω τον Αγγελόπουλο"

Άσε που μετά εμφανίστηκε στο Παρά Θιν' Αλός η Κατερίνα η Στικούδη, ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΟΔΟ. Τι χωρίς είσοδο ρε Κατερίνα; Η Γωγώ η Τσάμπα ποτέ δεν καταδέχτηκε να παίξει τσάμπα. Στο μαγαζί που έχουν παίξει ονόματα της νύχτας από Λεμπέση (τον θυμάσαι αναγνώστη;) μέχρι τον σύντροφο ΚΚΕ Νιβο με τους Γκοιν τους Θρου και είχαν όλοι εισιτήριο (τι πάει να πει πως κλείνεις παραλία και βάζεις εισιτήριο; Ηλεία είσαι, δεν μασάς), έρχεται η Κατερίνα και παίζει δωρεάν; Πάλι καλά που δεν πήγαν τα έσοδα από το μπαρ για τα δικαστικά έξοδα των Πυρήνων της Φωτιάς, ένα ίσιωμα τα έχουμε κάνει όλα.

Γενικά ένα περίεργο καλοκαίρι, αναγνώστη, που μια προβολή ταινίας του (γλύφτη του Σαμαρά, να μην ξεχνιόμαστε, και γενικά ερπετοειδούς) Ρένου Χαραλαμπίδη σε μια ταράτσα είναι ικανή να κάνει τη γουρνοπούλα να σου κάτσει στο λαιμό, που όλοι γύρω σου σου δίνουν την αίσθηση ότι είναι κάπου αλλού από εκεί που θα ήθελαν να είναι,  ή μπορεί να είμαι κι εγώ μόνο, αναγνώστη, γενικά το 2016 είναι μια χρονιά που δεν λέει να τελειώσει, μας κάνει γλυκό έρωτα από πίσω, με προφυλακτικό μεν, ατελείωτο δε, δεν θα μπορούμε να κάτσουμε σε λίγο, τελείωνε ρε 2016 επιτέλους, τι, έχεις άλλο τόσο, μόλις πέρασες τη μέση, εμείς δεν θα έχουμε μέση σε λίγο, καλά κρασιά. 

Κι ευτυχώς που υπάρχουν τα βιβλία και η Μουσική, να λες. Το λέω. Και που φωτίζεται η οθόνη του κινητού από ένα μήνυμα που φωτίζει το σκοτεινό σύμπαν, αυτή τη ρημάδα ατελείωτη νύχτα. Και νιώθεις το μεγαλείο της καταληκτικής φράσης "All is forgiven".


"I saw my fears in your eyes, you saw your fear in mine, we watched it burn TOGETHER"
που έχω βάλει εκείνο το φλογοβόλο πάλι, μια ζωή το βλέπω μπροστά μου 
όταν δεν το χρειάζομαι κι όταν το θέλω ψάχνω μια ώρα σαν τρελός.


Θέλω να έρθει ο Σεπτέμβρης. Αύριο.


Υ.Γ. 1 Μιχάλη εντάξει;
Υ.Γ. 2 Ποιος Ρένος; Να μου έλεγες Ρένος Αποστολίδης, να ένας αξιοσέβαστος δεξιός, ποιος Χαραλαμπίδης;
Υ.Γ.3 Ποια Στικούδη; Ποια Αμστελ;



Dropkick Murphys vs ποζεριών




Άκου, χαζούλη. Το Fields Of Athenry αναφέρεται στη "Μεγάλη Πείνα" στην Ιρλανδία μεταξύ 1845-1852, που ήταν η αιτία να πεθάνουν 1.000.000 Ιρλανδοί κι άλλοι τόσοι να μεταναστεύσουν, ανάμεσα στους οποίους και κάποιοι που καταδικάστηκαν να μετοικήσουν στην Αυστραλία όπως ο Μαικλ των στίχων. Δεν το ήξερες ε; Που να το ξέρεις; Για σένα ήταν "αργό κομμάτι, δεν θα χτυπηθούμε ρε γαμώτο".


Δίπλα μου είσαι και ξενερώνεις, ενώ ακούγεται αυτό το έπος. Ηλίθιε.

Άκου, χαζούλη. Το Johnny I hardly knew ya είναι πολύ παλιό αντιπολεμικό κομμάτι (πρωτοεμφανίστηκε το 1867). Οι στίχοι του έχουν νόημα όλοι κι όχι μόνο η φράση του τίτλου. Αλλά κάθισες ποτέ να το ακούσεις όλο; Και με τι εγκέφαλο να το επεξεργαστείς;

Άκου, χαζούλη. Το Walk Away με το τετράστιχο  "The ones that you loved/ the ones that you left behind/ the ones you said you'd try to find/Are they tryin' to find you?" ΕΙΝΑΙ ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Εσύ ρώταγες πανικόβλητος τον διπλανό σου "τι είναι αυτό, ποιο είναι αυτό, γιατί ο δίπλα μας μας κράζει ότι είμαστε ποζέρια και άσχετοι;"

Άκου, χαζούλη. Δεν είμαι ελιτιστής, αλλά με αναγκάζεις να γίνω. Το ρημάδι το Worker's Song που έκατσαν οι άνθρωποι και το έγραψαν μπας και καταλάβεις 2-3 απλά πράγματα για το πως λειτουργεί ο καπιταλισμός γιατί να διαβάσεις επ' αυτού θα ήταν τιτάνιο εγχείρημα για σένα (πολυσύλλαβες λέξεις, ξέρω) δεν σου έκανε κάτι ε; Επειδή δεν είναι από τα χιτάκια που ακούς στα μαγαζιά ή στο ραδιόφωνο;


Ξεστραβώσου.

Άκου, χαζούλη. ΔΕΝ ταυτίζεσαι με το Rose Tattoo μόνο και μόνο επειδή έχεις ΕΝΑ τατουαζ. Τατουαζ έχει και η κουτσή Μαρία τη σήμερον ημέρα. Και δεν ήταν καν τριαντάφυλλο, κάτι καγκούρικες φλόγες ήταν, υποθέτω ότι στο μυαλό σου "θα ήταν πολύ gay" το τριαντάφυλλο, ομοφοβικέ. 

Κουράστηκα ήδη να στα χώνω. Το έπιασες το νόημα φαντάζομαι (καλά, μπορεί και όχι). Έχω δύο απορίες μόνο, ειλικρινά: Πως θα σε ανακαλύψουμε πριν την επόμενη συναυλία, εσένα και τους ομοίους σου, και θα σας βάλουμε να πληρώσετε διπλά εισιτήρια για να μην πληρώσουμε εμείς τίποτα; Κι επίσης, πως είναι να πηγαίνεις κάπου μόνο για το hype? Θα ήθελα να μπω μέσα στην έρημο Γκόμπι (ναι δεν είναι η Σαχάρα η μοναδική έρημος στον πλανήτη, εσύ βέβαια αυτή θα ξέρεις, το χιτάκι των ερήμων), την οποία αποκαλείς "μυαλό" σου να δω τι σκατά γίνεται εκεί μέσα. Τι να γίνεται δηλαδή; Ζέστη τη μέρα, κρύο το βράδυ. Χάλια κατάσταση. 

Υ.Γ. 1 

Ευχαριστούμε DKM, τα σπάσατε. Μη δίνετε 
σημασία στη γκρίνια μου, δεν φταίτε εσείς.




Υ.Γ. 2 Χάρηκα πολύ που ήσουν Εσύ εκεί και συγγνώμη που δεν κάτσαμε μέχρι να τελειώσουν οι LSP...


Υ.Γ. 3 Αλήθεια.

Μαύρη επέτειος




49 χρόνια μετά, οι ερπύστριες δεν προελαύνουν στην Αλεξάνδρας, αλλά στο μυαλό μας.
49 χρόνια μετά, οι χρυσαυγίτες ψηφίζονται σε συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις από μισό εκατομμύριο κόσμο.
49 χρόνια μετά, ο "κομμουνιστικός κίνδυνος" που επικαλέστηκε ο Παπαδόπουλος μοιάζει πιο αβάσιμος από ποτέ, τώρα που κυβερνάν τον τόπο οι επίγονοι αυτών που έφυγαν από το ΚΚΕ 48 χρόνια πριν. Και ασκούν νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
49 χρόνια μετά, η Άνοιξη ήρθε ξανά, όπως κάθε χρόνο, αδιάφορη για ό,τι συμβαίνει γύρω της.
49 χρόνια μετά, ο Ιππόδρομος είναι αλλού, αλλά ο Παναγιώτης Έλης δεν έμαθε ποτέ για τη μετεγκατάσταση.
49 χρόνια μετά, μεγάλο μέρος της ελληνικής νεολαίας είναι πάλι στο Παρίσι, εμιγκρέδες οικονομικοί πια και όχι πολιτικοί.
49 χρόνια μετά, οι γέροι που μονολογούν στα λεωφορεία "ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει" και "η Χούντα έφτιαξε δρόμους" αυξάνονται και πληθύνονται.
49 χρόνια μετά, ο γύψος είναι λιγότερο ορατός αλλά πολύ πιο σφιχτός.
49 χρόνια μετά, γίνεται πάλι -γίνεται ΑΚΟΜΑ- πόλεμος στη Μέση Ανατολή και η χώρα δεν είναι τίποτα άλλο από κοντινό στρατηγικό σημείο.
49 χρόνια μετά, η Αυγή κυκλοφορεί ξανά με αισιόδοξα πρωτοσέλιδα, όπως το "Γιατί δεν πρόκειται να γίνει δικτατορία". Τώρα πια είναι και κυβερνητική εφημερίδα βέβαια.
49 χρόνια μετά, το σφίξιμο εκείνο του πρωινού παραμένει σε όσους το έζησαν - εμείς που γεννηθήκαμε στη Μεταπολίτευση γνωρίσαμε μόνο χαρές και την πλήρη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, δεν ζήσαμε και χούντα....
49 χρόνια μετά, κι ακόμα δεν μάθαμε τίποτα.
49 χρόνια μετά. Σχεδόν πενήντα χρόνια.


Τίποτα δεν πάει χαμένο, στη χαμένη σου ζωή, αναγνώστη


Ίσως χρειαστούν άλλα 49 για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε. Ίσως να μην καταλάβουμε και ποτέ.
Αλλά αυτό που σίγουρα δεν θα καταλάβουν ποτέ οι "συνταγματάρχες" του κόσμου αυτού είναι ότι όσο υπάρχουν Χούντες, θα υπάρχουν και Πολυτεχνεία. Όσος καιρός κι αν χρειαστεί.